Toch nog tuin

Dit weekend heb ik het weer goed gemaakt met de tuin. De laatste (denk ik) sla en ruccola werd geoogst, de laatste courgette en de laatste erwtenscheuten. Als de slakken er niet aan hadden zitten vreten dan hadden we ook de laatste aardbeien kunnen opeten.

De kleuren in de tuin zijn nu echt prachtig, al begint het stilaan een beetje kaal te worden. Maar de hortensia's staan er nog heel schoon bij en de schrale overblijfsels van wat een paar maanden geleden zeer viriele pronkbonen waren vangen op sublieme wijze het laatste licht van de dag voor de zon achter de daken verdwijnt.

En verder: we aten niet alleen uit de tuin, maar er werd ook nog gewerkt (maak dat mee). De voortuin ziet er weer een beetje toonbaarder uit (de buurvrouw zal content zijn). De nieuwe appelboom die een paar weken geleden werd geplant is nu omringd door een grindpaadje, het onkruid werd uitgedaan en er werden nog wat nieuwe dingetjes gezaaid voor volgend jaar (zoals tuinbonen). Tot een paar dagen geleden was dit lapje grond nog grotendeels bedekt met worteldoek en daarover een dikke laag grind. Volgende zomer komen hier de pompoenen en courgettes te staan en misschien blijft er zelfs nog wat plaats voor meer van die knalpaarse zinnia's.

De waarheid

De waarheid is dat ik mijn tuin de laatste weken lang niet zo vaak gezien heb als ik eigenlijk wel zou willen. De waarheid is dat ik de laatste weken ook niet echt tuininspiratie of tuingoesting had. Dat het op het werk druk was. Dat er binnen in huis ook nog projecten te doen stonden. Dat ik wat meer tijd heb ingeruimd voor handwerk. Dat ik ook nog tussen de vallende herfstblaadjes wilde wandelen. 't Zat er allemaal zeker wel voor iets tussen.

Zee maal twee

Toch maar weer een mooie najaarsdag vandaag, na al die regen van deze week. Dat kon ik hier wel gebruiken! Door allerlei onverwachte omstandigheden (sleutels vergeten, buren die tot diep in de nacht feesten, vertraagde treinen en nog zo'n paar nare dingen) was het een behoorlijk vermoeiende week. Aan het strand waaide de wind die vermoeidheid gelukkig weer een beetje weg en gaf de zon me nieuwe energie.

Een maand geleden lag ik in Italië aan een minder zonnig (maar wel veel warmer) strand. Dat de tijd vliegt jong. Dat de tijd vliegt.

Zonnestraaltjes

Toch wel mooi zo, de tuin in oktober, zeker met een streepje zon erop. En er groeit ook echt nog wel veel eetbaars voor deze tijd van het jaar! We hebben nog altijd sla en ruccola, er staan nog een paar rode bietjes en veel snijbiet, de boerenkool groeit nog steeds stevig door (de rupseninfestatie van deze zomer is ze goed te boven gekomen), de aardpeer kan binnenkort alweer geoogst worden, en er hangen nog een paar laatste pompoenen ook.
En er komt ook al wat piepen voor volgend jaar: 'Tom thumb' erwtjes, een kleine soort die makkelijk in potten te kweken is. Ik hoop dat ze niet in bloei schieten voor de winter, want dan zullen we er volgend voorjaar niet veel aan hebben! Dit weekend gaan er ook nog wat veldbonen en veldsla de grond in en we hebben plannen om nog een tweede appelboompje te planten dit najaar.

PS.: Voor de curieuzeneuzen: de oogstteller voor 2014 staat intussen net voorbij de 60 kg!

Ode aan Rome, door een sleutelgat

Ik voelde me een klein beetje als Alice in Wonderland, toen ik twee weken geleden op de Piazza dei Cavalieri di Malta door het sleutelgat keek van de kolossale toegangspoort van de priorij van de Orde der Maltezer Ridders.

Rome vraagt er natuurlijk om om niet alleen vanop een afstand aanschouwd te worden. Hoe zou een mens anders al die wonderlijke details van verbrokkeld steen en afgebladderde verf, oude elektriciteitskabels en vervaagde grafitti kunnen zien?

Rome, voor mijn part misschien wel de mooiste ruïne van de wereld. Platgelopen door tienduizenden toeristen, maar nooit perfect, nooit saai, nooit voorspelbaar.
Sjans voor mij, want nu ik daar zo toch eens af en toe over de vloer kom (dat krijgt ge wanneer toch niet helemaal onbelangrijke familieleden zoals u moeder naar ginder verhuizen) zou het anders snel gaan vervelen!