De tuin begin juli

Al heb ik weinig tijd voor de tuin dit jaar, het is er nu wel echt mooi, al zeg ik het zelf. De Accanthus bloeit voor de eerste keer (na twee jaar geleden aangeplant te hebben), maar dan wel vol overgave.
En Verbena! Het beste wat ik dit jaar in den hof heb gezet (maar dat zeg ik geloof ik bij alles). Maar serieus, op zijn slanke stengeltjes lijkt het wel een kantwerkje dat boven de rest van de tuin zweeft.
De patatten zijn bijna klaar op geoogst te worden. Om precies te zijn:  gisteren kwamen de eerste uit de grond. Ik kan ze wel langer laten zitten en nog wat groter laten worden, maar het lekkerst van alles zijn juist die kleine nieuwe aardappeltjes, niet?
De Cosmos die ik dit voorjaar heb gezaaid staat ook in de bloem en wordt druk bezocht door allerlei vliegdiertjes. Over vliegdieren gesproken, nog nooit heb ik zo veel libellen gezien als de voorbije twee weken. En krekels (springdieren, eerder)! Als ik door te tuin wandel op zoek naar rijpe aardbeien en frambozen springen ze in trosjes van onder mijn voeten weg. Een paar weken geleden kregen we zelfs bezoek van een pad (stiekem hoop ik dat hij er nog steeds is). Geen idee of er een connectie is, maar zelfs de slakkenschade valt dit jaar mee (behalve mijn vier mysterieus verdwenen komkommerplantjes dan).
Het is ook leuk om te zien dat sommige dingen gewoon vanzelf terugkomen. De mesthoop leverde weer wat extra aardappels en een pompoenplant op, en her en der heeft de rucola van vorig jaar zichzelf uitgezaaid. Zo kan ik toch nog wat oogsten af en toe, zonder (dit jaar) veel gezaaid te hebben.

Toefjes blauw

De vergeefmenietjes zijn op hun hoogtepunt, en eigenlijk ook de gebroken hartjes (Dicentra spectabilis 'alba') die voor het eerst sinds een paar jaar met meer dan één takje bloemen bloeien.

De ongelofelijke droogte van april samen met mijn afwezigheid van een paar weken heeft in de groententuin niet veel goeds aangericht, maar ik hoop dat de zaaisels die wel zijn uitgekomen mijn weekje vakantie nu ook gaan overleven.

Ik ben in ieder geval helemaal klaar voor Griekenland. Klaar voor windmolens en witte huisjes met blauwe daken. Toefjes blauw.

Ik = blij

Dat moment wanneer binnen zitten werken achter de computer onmogelijk is. Dat was vandaag.

Ik heb de afgelopen weken behoorlijk non-stop gewerkt (weekend, wat is dat?), maar vanmiddag was het eventjes genoeg geweest. De knoppen van de seringen staan op barsten. De bieslook is er ook al helemaal klaar voor. Omdat ik hem dit jaar maar eens gescheurd heb, heb ik nu vijf bieslook planten, want meer bieslook = meer fun. De muscari en het longkruid staan nu eindelijk ook in bloei en de tulpen zitten in de knop. Dat kon ik toch onmogelijk zomaar aan me laten voorbij gaan?

Dit lieveheersbeestje is het er duidelijk mee eens.

De hertshoornweegbree (die getande sprietige blaadjes op de foto hieronder) ziet het ook weer behoorlijk uit. Na een verplant-actie had hij toch even tijd nodig om weer bij zijn positieven te komen. Vorig jaar had ik ze veel te dicht bij elkaar gezaaid, waardoor het oogsten van de middenste jonge malse blaadjes een bijna onmogelijke opgave werd.

Het leverde zelfs nog wat eetbaars op, deze tuin-expeditie: ik oogstte de laatste snijbiet (ééntje mag blijven staan zodat ik zaad kan oogsten), de eerste bernagie, wat munt en jawel, bieslook. En de kers op de taart: een paar bloemknoppen van de boerenkool die nog even mee mag genieten van de lente. 't Is bijna broccoli en in ieder geval heel lekker. Laten staan dus, die boerenkolen, tot het moment dat ze echt plaats moeten ruimen voor nieuw fris groen.

In een schaduwrijk hoekje waar eerst alleen klimop stond verzamelde ik wat her en der uitgezaaide vergeetmenietjes, en kijk! Wat een feest voor de ogen!

En dit ook, al worden ze straks vooral een feest op mijn bord, deze veelbelovende erwtjes.

Ik = blij en behoorlijk goed opgeladen om mezelf weer een paar dagen op te sluiten met mijn boeken en mijn onderzoek en mijn computer en mijn databank. (PhD's are so much fun).

Nog eventjes...

En dan ziet het er weer zo uit:
(Ik kan niet wachten!)

Sneeuwklokkeeeeeeeeeeeeen!

Vergeef mij de titel, die bij lange na niet zo elegant is als de prille voorjaarsbloemetjes waar het om gaat. Maar in al mijn enthousiasme vergat ik even mijn elegantie op de stoep. Het vreugdevolle nieuws dat me tot deze bui van ontzettende onnozelheid brengt is dus dat ik sneeuwklokjes heb. Jaja, niet alleen in huis, maar ook in de tuin!

Vrienden waren zo lief om hun sneeuwklokjes-tapijt met me te delen en een grote pol uit te steken. Nu heb ik, hoera, drie plukjes sneeuwklokjes in de tuin. Meer dan genoeg voor onze 50m² voorlopig.

Al jaren beklaag ik het me iedere februari en maart dat onze tuin sneeuwklokjes-loos was (ik schreef een paar weken geleden ook al over dit grote verdriet). Ik deed al een eerdere poging om ze te planten (als bloembolletjes in de winter), maar blijkbaar kocht ik bollen van één of andere obscure sneeuwklokjes-variant die besloot om elk daaropvolgend jaar blad te vormen maar geen bloemen. Bleek dat er dit jaar één bloemetje aan kwam, maar ik zag het pas toen het al uitgebloeid was.
Tot dat ik dus las dat het beter is om ze in het groen te planten.
Hopelijk kan ik dus vanaf nu elk jaar zorgeloos genieten van mijn eigen sneeuwklokjes, en wie weet, schieten die luieriken ook nog in gang en heb ik volgend jaar zelfs twéé soorten!

Ander verhaal

Vier dagen geleden zag de tuin er zo uit:

Mooi, dat wel, maar niet echt uitnodigend om naar buiten te gaan. Ook niet echt uitnodigend om plannen voor het beginnende tuinjaar te maken.

Maar gisteren, dat was een ander verhaal. Dat glinsterde daar allemaal zo uitnodigend in het zonlicht dat ik zowaar mijn tuinschoenen aantrok en gewapend met mijn fototoestel naar buiten ging.

Niet alleen dat, ik oogstte zelfs één pot/mand met aardperen (die zitten intussen in de soep) en plantte er eentje terug zodat we volgend jaar ook aardperensoep kunnen eten.

Er bloeien zelfs al wat bloemekens.

Al word ik er deze tijd van het jaar wel weer pijnlijk aan herinnerd dat ik geen sneeuwklokjes in de tuin heb staan. Toch maar eens iets aan doen. Bij die Helleborus zou dat schoon staan.

De akelei komt weeral piepen.

En de kool ziet er bijzonder barok uit zo, in dat tegenlicht.

De sering staat al in de knop.

En de rozemarijn verwent me met zijn kleine paarse bloemetjes.

't Is duidelijk dat die tuinplannen er wel snel zullen komen nu.