Ik = blij

Dat moment wanneer binnen zitten werken achter de computer onmogelijk is. Dat was vandaag.

Ik heb de afgelopen weken behoorlijk non-stop gewerkt (weekend, wat is dat?), maar vanmiddag was het eventjes genoeg geweest. De knoppen van de seringen staan op barsten. De bieslook is er ook al helemaal klaar voor. Omdat ik hem dit jaar maar eens gescheurd heb, heb ik nu vijf bieslook planten, want meer bieslook = meer fun. De muscari en het longkruid staan nu eindelijk ook in bloei en de tulpen zitten in de knop. Dat kon ik toch onmogelijk zomaar aan me laten voorbij gaan?

Dit lieveheersbeestje is het er duidelijk mee eens.

De hertshoornweegbree (die getande sprietige blaadjes op de foto hieronder) ziet het ook weer behoorlijk uit. Na een verplant-actie had hij toch even tijd nodig om weer bij zijn positieven te komen. Vorig jaar had ik ze veel te dicht bij elkaar gezaaid, waardoor het oogsten van de middenste jonge malse blaadjes een bijna onmogelijke opgave werd.

Het leverde zelfs nog wat eetbaars op, deze tuin-expeditie: ik oogstte de laatste snijbiet (ééntje mag blijven staan zodat ik zaad kan oogsten), de eerste bernagie, wat munt en jawel, bieslook. En de kers op de taart: een paar bloemknoppen van de boerenkool die nog even mee mag genieten van de lente. 't Is bijna broccoli en in ieder geval heel lekker. Laten staan dus, die boerenkolen, tot het moment dat ze echt plaats moeten ruimen voor nieuw fris groen.

In een schaduwrijk hoekje waar eerst alleen klimop stond verzamelde ik wat her en der uitgezaaide vergeetmenietjes, en kijk! Wat een feest voor de ogen!

En dit ook, al worden ze straks vooral een feest op mijn bord, deze veelbelovende erwtjes.

Ik = blij en behoorlijk goed opgeladen om mezelf weer een paar dagen op te sluiten met mijn boeken en mijn onderzoek en mijn computer en mijn databank. (PhD's are so much fun).

Nog eventjes...

En dan ziet het er weer zo uit:
(Ik kan niet wachten!)

Toen en nu

Maart 2014.

Maart 2015.

Wit + wit + wit

Ziehier het bewijs dat er lately toch wel wat in de tuin is gebeurd (behalve dan het planten van sneeuwklokjes)!
Afgelopen jaren stoorde ik mij in de tuin vooral heel erg aan twee dingen: de randen kale aarde langs het tuinpad en de stoeptegels achterin de tuin.

Ik droomde al lang van madeliefjes (Bellis perennis) langs het tuinpad. Ge weet wel, die leuke witte bloempjes die vaak in het gazon groeien en sommige gazon-fanaten tot pure waanzin drijven, maar dan een cultivar met iets vollere bloempjes. Vorig jaar waren ze in het tuincentrum al uitverkocht toen ik daar eind april een bezoek bracht, anders hadden ze er al lang gestaan.
Ze zijn trouwens ook eetbaar (zowel het blad als de bloem) dus een ander excuus om ze te kopen had ik niet meer nodig. (Niet dat ge überhaupt excuses nodig hebt om uzelf op nuttige planten te trakteren, maar ja, ik durf mezelf nogal eens wijs te maken dat ik daar af en toe te veel geld aan uitgeef). Hopelijk zaaien ze zich goed uit voor nog meer (gratis) madelievenpret volgend jaar.

Behalve madeliefjes plantte ik ook mossteenbreek (Saxifraga arendsii 'Alpino Early Lime'). Zonder goed excuus, behalve dan dat ze lieflijk zijn en een mooie overgang vormen tussen de witte Helleborus en de madelieven.  Oh, en dat ze al heel vroeg bloeien, namelijk van februari tot mei. Ze blijven net als de madeliefjes laag, zo'n 15-20 cm, en het is een meerjarige plant. Ideaal dus eigenlijk om langs de rand van het tuinpad te planten. Wat zeg ik, geen excuus! Als dat allemaal geen goed excuus is samen, dan weet ik het ook niet.
Eén ding weet ik wel en dat is dat ik de kater van de buren net op tijd weg kon jagen voor hij een dr*l placeerde tussen de net opkomende marjolein.

Die stoeptegels die er op de bovenstaande foto's nog lagen, zijn nu grotendeels weg. In de plaats liggen er nu mooie grijs-rode klinkers als afboording en grind met stap-stoep-stenen.

Voor moest ge nog niet overtuigd zijn, hier nog een foto van de hele combinatie in de avondzon.
Ik heb ze precies zo geplant dat ik ze vanuit mijn stoel aan de eettafel kan bewonderen. Elke ochtend als ik voor het ontbijt de gordijnen opentrek word ik instant-blij door hun aanblik (of toch, instant-blijer, want iedereen weet dat er ook wel eens minder vrolijke ochtenden zijn).

Ook de bijen worden er duidelijk blij van. Gelijk nog een reden voor het rijkelijk aanplanten van madeliefjes (het kan niet op!). Om die reden heb ik ze ook maar dicht bij de appelboom gezet, wie weet heeft het nog een positieve invloed op onze appeloogst.

De nieuwe Helleborus, een heel donkerrode soort deze keer, zette ik een beetje pontificaal midden in het aardbeienbed. Ik heb geen idee of dat een verstandig plan was, maar het aardbeienbed ligt midden in de tuin en zo vroeg op het jaar staat daar verder niets te bloeien.

De vergeet-me-nietjes, die zichzelf al wonderwel vijf of zes jaar op rij weelderig uitzaaien, komen ook weer piepen. Voor mij is dat toch zo'n beetje één van de tuin-top-momenten van het jaar. Als de vergeet-me-nietjes in bloei staan.

En rara wat dit is: de witte druifjes zitten ook al bijna klaar op omen te barsten!

Nog even het bewijs van de eetbaarheid van madeliefjes. Deze salade hebben we lekker opgegeten en we leven allebei nog.

Sneeuwklokkeeeeeeeeeeeeen!

Vergeef mij de titel, die bij lange na niet zo elegant is als de prille voorjaarsbloemetjes waar het om gaat. Maar in al mijn enthousiasme vergat ik even mijn elegantie op de stoep. Het vreugdevolle nieuws dat me tot deze bui van ontzettende onnozelheid brengt is dus dat ik sneeuwklokjes heb. Jaja, niet alleen in huis, maar ook in de tuin!

Vrienden waren zo lief om hun sneeuwklokjes-tapijt met me te delen en een grote pol uit te steken. Nu heb ik, hoera, drie plukjes sneeuwklokjes in de tuin. Meer dan genoeg voor onze 50m² voorlopig.

Al jaren beklaag ik het me iedere februari en maart dat onze tuin sneeuwklokjes-loos was (ik schreef een paar weken geleden ook al over dit grote verdriet). Ik deed al een eerdere poging om ze te planten (als bloembolletjes in de winter), maar blijkbaar kocht ik bollen van één of andere obscure sneeuwklokjes-variant die besloot om elk daaropvolgend jaar blad te vormen maar geen bloemen. Bleek dat er dit jaar één bloemetje aan kwam, maar ik zag het pas toen het al uitgebloeid was.
Tot dat ik dus las dat het beter is om ze in het groen te planten.
Hopelijk kan ik dus vanaf nu elk jaar zorgeloos genieten van mijn eigen sneeuwklokjes, en wie weet, schieten die luieriken ook nog in gang en heb ik volgend jaar zelfs twéé soorten!